27 jan
  • By arnoenina

27 jan 2020: Goed nieuws uit Berlijn

Arno is in Berlijn voor een selectie met een organisatie die ons mogelijk financieel wil gaan ondersteunen.

Vorige week vrijdag kwam ik aan in een koud en nat Berlijn. Nu is Nepal is momenteel ook koud en nat, maar het voordeel van Berlijn is dat het binnen warm is!

Welkom in Berlijn: Een ongewoon straatbeeld, maar ook hier protesterende boeren.

Kennismaking

Zondagmiddag begon met een tijd van kennismaking in het gebouw van de organisatie, in midden-Berlijn. Deze christelijke organisatie is een bestaande ‘supporting partner’ van UMN, wat betekent dat zij ons werk een warm hart toedragen en een aantal van onze projecten financieel ondersteunen. Omdat ons financieel support momenteel onvoldoende is om nog langer in Nepal te blijven, heeft UMN aan hen gevraagd of zij willen helpen. Want UMN wil ons nog niet kwijt.

Om in aanmerking te komen voor ondersteuning voor mijn rol dien ik wel eerst hun selectieprogramma te doorlopen. Want ook al werk ik al met UMN, ze willen toch ook zelf zeker zijn dat ik inderdaad geschikt ben voor deze rol, voordat zij ook hun financiële commitment kunnen geven. Noem het Duitse grondigheid… Voor mij ook een mooie ervaring om weer eens aan de ‘kandidaat-kant’ van HR te zitten, waar ik bij UMN aan de ‘werkgever-kant’ werk. Maar natuurlijk ook gewoon best spannend.

Assessment

Vooral toen maandag de echte selectie begon. Twee dagen ‘assessment center’: een divers programma met allerlei interviews, oefeningen en tests, terwijl de selectiecommissie er goed in bleek geen enkele reactie of indicatie te geven over hoe het ging. Maar, God zij dank, het resultaat was positief!

Daarna mocht ik heel wat uurtjes in de trein doorbrengen voor een medische test bij een tropenkliniek in Tübingen in Zuid-Duitsland, en daarna weer terug naar Berlijn voor kennismaking en interviews met het Azië-team, waar ik als ‘Nepalees’ het meeste contact mee zal hebben.

Dorothea

Tussendoor had ik een bijzondere ontmoeting met de 85-jarige Dorothea. Zij was de eerste Duitser die in Nepal kwam, in 1963, als werker van UMN.

Heel bijzonder om haar verhalen te horen, uit een tijd met hele andere uitdagingen. En een tijd zonder voorbereidingsprogramma’s: ze moest alles door schade en schande leren. Maar ook met al die culturele blunders heeft ze veel betekend voor Nepal en voor de mensen waarvoor we vijftig jaar later nog steeds werken. Gaaf om iets bewuster te zijn van de schouders waarop wij nu staan!

NL

Voordat het programma verder gaat met een soort introductieprogramma heb ik de kans om een paar dagen in Nederland te zijn. Dus ja, reizen hoort erbij deze weken. Maar wat een bemoediging, deze open deur!