26 sep
  • By arnoenina

26 sep: Onstuimig

Inderdaad, het was rustig op ons blog de afgelopen tijd!

Nou kan dat twee redenen hebben. Of het is hier erg saai, en er is gewoon niks te melden. Mwah, niet heel waarschijnlijk in Nepal.

De andere reden is dan dus dat het zó volle bak is, dat er (te) weinig tijd over is om even achter het blog te kruipen. Deze optie is bingo. Want zo is het eigenlijk sinds we onze voetjes weer op Aziatische bodem neer hebben geplant.

Zingen met Belle

Ezra maakt intussen mooie creaties voor zijn ‘science’ huiswerk.

Zoals deze week. Imre had maandagavond de laatste van drie voorstellingen van de schoolmusical van dit jaar. ‘Belle en het Beest’ stond op het programma. Nou mocht Imre niet meespelen (dat was alleen voor ‘secondary’ studenten), maar ze mocht wel meezingen in het koortje. En dat deed ze met volle overgave, genieten! (Geen foto’s toegestaan helaas.) Betekende wel flink oefenen en repeteren afgelopen weken.

Volgende week hebben de kinderen ‘Activity Week’. Hartstikke leuk natuurlijk, maar dat betekent een heleboel voorbereiden. Vooral Ina is druk met het verzamelen van alle spullen die Jair en Ezra meenemen op werkweek. En natuurlijk zijn dan schoenen opeens te klein, regenjassen lek en blijven zaklampen donker.

Reorganiseren

Bij UMN zitten we volop in een reorganisatie, en dat betekent veel verschuivingen. In de kantoorteams verdwijnen 6 banen (bijna 20%), waaronder 2 van de 5 in het ICT-team waar ik (Arno) veel mee samenwerk. Dus zoeken naar creatieve oplossingen om met minder mensen dezelfde ondersteuning te geven aan onze projectteams. En tegelijk is er de emotionele impact in een organisatie met veel ‘familiegevoel’, waarbij vrijwel iedereen een sterke band heeft met de missie van UMN.

Ook hebben we in oktober onze jaarlijkse ‘Learning Week’, waarvoor ik veel moet voorbereiden. En loopt onze training voor Nepalese teamleiders intussen ook vrolijk door.

Verder lijkt het erop dat goede vrienden Nepal op korte termijn moeten gaan verlaten om persoonlijke redenen. Lastig weer, we hebben best wat lieve mensen zien gaan de afgelopen maanden. Hoort erbij, maar toch.

Schok

En daarover gesproken: zondagochtend verongelukte Laxmi, een UMN-collega die onderweg was van een UMN-training naar huis. Een jonge vrouw met twee kleine kinderen. Afschuwelijk, dan realiseer je je weer hoe snel iets kan gebeuren, zeker in het verkeer hier. Het enige kleine lichtpuntje is dat UMN (ongewoon in Nepal) een goede levensverzekering heeft voor alle staf, zodat er in elk geval niet gelijk financiële zorgen zijn. Maar dat maakt het verlies van moeder en vrouw (en collega) nooit goed natuurlijk.

De moesson wil ook nog niet verdwijnen, dus we wandelen nog lekker met onze pootjes in de modder. De schimmel zit overal, tijd voor droger weer! Betekent ook heel veel stroom- en internetstoringen, zeker in ons dorp hier boven op de helling waar de service een stukje minder is dan beneden in de stad.

Tussendoor doen we ons best om het Nederlandse schooltje hier in Kathmandu (waar onze kids elke week een middag Nederlandse les krijgen) draaiend te houden, en heeft Ina een dubbele rol in de ouderraad van de school. Zoals je ziet: we vervelen ons niet.

Wandelen

Maar natuurlijk moeten we ook aan onze gezondheid denken. Dus gaan we over een paar weken (als het hier een groot festival is) een aantal dagen lekker wandelen met vrienden. En ja, we hopen dus dat het weer snel opknapt…!