25 apr
  • By arnoenina

25 apr 2020: Vijf jaar en vandaag

Vandaag is het alweer vijf jaar geleden dat Nepal werd getroffen door een zware aardbeving, gevolgd door een tweede op 12 mei. Geen herdenkingen dit jaar, iedereen zit binnen. Bovendien, net als veel andere arme landen zit Nepal midden in een nieuwe ramp.

De lockdown heeft er tot nu toe voor gezorgd dat er geen corona-uitbraak is gekomen in Nepal. Tot zover het goede nieuws. De keerzijde is natuurlijk dat alles stil ligt, en de meeste mensen geen inkomen hebben.

Want voor de meeste mensen geldt dat ze alleen inkomen hebben als ze werken en op straat zijn. In hun winkeltje of kraampje, als sjouwer, bouwvakker, chauffeur, schoenpoetser, saddhu (heilige man), bedelaar.

‘Silent pandemic’

Collega’s in het ziekenhuis in Okhaldhunga bezig met persoonlijke beschermingsmiddelen.

Daarnaast betekent (nog) geen corona ook niet dat er geen slachtoffers zijn. We schreven al over de lege UMN-ziekenhuizen, en dat geldt voor de meeste medische posten en ziekenhuizen in Nepal. Mensen komen niet of nauwelijks. Niet om botbreuken te zetten, niet voor controle bij zwangerschap, niet met zwellingen, vreemde ontlasting, niet voor inentingen, niet met infecties… Nu al wordt gewaarschuwd dat de kindersterfte tot 5 jaar snel toe zal nemen.

En als mensen wel komen worden ze soms weggestuurd omdat zorgpersoneel bang is om zelf besmet te worden. Door gebrekkige kennis, en gebrek aan beschermingsmiddelen zoals mondkapjes, handschoenen en ontsmettingsmiddelen. Opnieuw is Nepal afhankelijk van het buitenland, de enige vliegtuigen die nog over ons huis vliegen zijn hulptransporten.

Vast in het buitenland

Tegelijk zitten veel Nepalezen vast in het buitenland. Naar schatting 10 procent van de 30 miljoen Nepalezen werkt in het buitenland, zoals in India en in het Midden Oosten. Veel van hen zitten nu in lockdown, zonder werk, zonder eten, en willen naar huis, maar kunnen niet. Niemand die naar ze omkijkt, men is druk genoeg met de eigen bevolking.

Aardbeving vergeten?

Straatje in ons dorp Thecho, in oktober 2015.

Natuurlijk gaat het ‘jubileum’ van de aardbeving niet helemaal ongemerkt voorbij.

In de Nepalese media is behoorlijk wat aandacht voor verhalen van toen en nu. Van wederopbouw, zoals van scholen. Duizenden scholen werden verwoest, maar God zij dank was 25 april 2015 een zaterdag, de enige dag dat de scholen dicht zijn.

Er zijn veel scholen herbouwd, en vaak veel veiliger, ruimer, op minder kwetsbare plaatsen. UMN heeft honderden scholen (mee)gebouwd in het district Dhading, waar we al werkten.

Vijf jaar wederopbouw

Met UMN-collega Prakash bij een voorbeeldhuis in Dhading.

In Dhading is nog steeds een UMN-team dat werkt aan wederopbouw, al is dit het laatste jaar dat er budget is. Langzaamaan wordt het team kleiner.

Maar ze hebben veel mogen doen. Naast heel veel noodhulp en behalve scholen hebben ze waterleidingen aangelegd (veel ondergrondse bronnen en rivieren zijn opgedroogd na de bevingen). UMN heeft honderden bouwvakkers en metselaars opgeleid in veilig bouwen. Als je door Dhading rijdt, zie je hier en daar demonstratiemuurtjes staan, als blijvend voorbeeld. Er is voorlichting gegeven, met dorpen plannen gemaakt wat te doen als het weer gebeurt, veilige shelters gebouwd.

 

De naam van dit nieuwe guesthouse in Langtang zegt genoeg.

En voor de meeste mensen is het leven weer verder gegaan. Vorig jaar waren we in Langtang, waar we over een vlakte van rotsen liepen. Onder die rotsen ligt een heel dorp, bedolven meters door de steenlawine die na de aardbeving van de berg afstormde. We logeerden bij overlevenden die op dat moment niet in het dorp waren, en die hun dorp iets verderop hebben herbouwd. Ze leven met de pijn, zien elke dag het stenen graf, maar hebben ook geen keus. Dit is hun land, een paar schapen en het toerisme hun inkomen.

Schrijnend voor hen dat het begin van het toeristenseizoen in maart dit jaar ook direct het einde was. En er is geen overheid of verzekering die hen ondersteunt.

Veerkrachtig

Zo leven Nepalezen meestal maar bij de dag, rekening houdend met een nieuwe ramp. Na de aardbevingen volgde een grensblokkade door India waardoor er grote tekorten aan alles waren, terwijl 2 miljoen mensen nog geen dak boven hun hoofd hadden. In 2017 stond een derde van Nepal (het vlakke deel) blank door enorme overstromingen. Stormen, branden, aardverschuivingen, en nu een virus. Je zou er moedeloos van worden. Dat zijn sommigen ook, maar tegelijk zijn Nepalezen veerkrachtig en vindingrijk. Daar kunnen we als verwende en soms klagende westerlingen nog veel van leren.

De wereld is niet maakbaar, en voor veel mensen op de wereld is het leven zwaar, onrechtvaardig en niet zoals het bedoeld is. Maar in alles zijn er ook veel verhalen van hoop. Verhalen die we bij UMN meebeleven en doorvertellen. Hoop om te delen!