22 dec
  • By arnoenina

22 dec 2018: Kerst in de tuin

Midden in de winternacht. Zo voelt het: decemberavonden zijn koud! Samen met een aantal anderen (Nepalezen en buitenlanders) vieren we vanavond kerst. Buiten in de tuin, onder de open hemel en een volle maan.

We zingen ‘carols’: kerstliedjes. Engelstalige klassiekers, zoals ‘Joy to the world’ en ‘Hark, the herald angels sing’. Maar ook veel Nepalese kerstliedjes, al kennen wij die een stuk minder goed. In de 60 jaar dat de kerk hier bestaat zijn er mooie liedjes geschreven. En niet over een dennenboom, een yak die Rudolph heet, of kadootjes onder de kerstboom, maar over de échte reden van kerst: God die naar ons toe kwam in de geboorte van zijn zoon Jezus.

Een God die mens werd

De foto’s zijn donker als de nacht in Nepal, maar het was gezellig druk!

‘Incarnatie’ is een woord dat voor Nepalezen heel bekend is, maar met Kerst een hele nieuwe betekenis krijgt. Geen onberekenbare goden die verschillende gedaantes aannemen om hun eigen belangen te realiseren, maar een God die de wereld zó lief had dat Hij zijn eniggeboren zoon naar de wereld stuurde om mens te worden en de relatie te herstellen. Wauw!

Feestje

Nepalese muzikanten maken er een echt feestje van. Er wordt volop gedanst, Imre stort zich in de Nepalese ‘moves’ die bij de liedjes horen. Maar ook de papa’s en mama’s doen mee!

Bij een korte uitleg over het kerstevangelie kijk ik rond: er zijn zeker wel rond de vijftig mensen, gaaf! Het huis waar we zijn ligt langs de hoofdweg, en de poort staat wijd open. Af en toe komen nieuwsgierige voorbijgangers voorzichtig binnenkijken. Feestje?

Eten als slot

We hebben allemaal wat te eten meegenomen. Aan het eind van de viering gaat het buffet op de tuintafels open, en geniet iedereen die maar binnen de poort is van van alles en nog wat. En daarna verdwijnt iedereen vrij snel. Want het is koud, en volgens de Nepalese cultuur is een evenement na het eten ‘klaar’. Maar hopelijk is Kerst nog maar net begonnen.