16 mei
  • By arnoenina

16 mei 2020: Verrassingsfeestje

Afgelopen dinsdag waren we… 20 jaar getrouwd! Wauw, waar blijft de tijd… Alleen het weer lijkt hetzelfde: toen was het lekker warm, nu ook. Verder is ongeveer alles anders. Oh ja, Ina en ik zijn er nog. Drie blagen erbij, ander huis, ander land, ander werk… En toen alle vrijheid, nu lockdown.

Maar die drie blagen hebben ons vandaag volledig verrast. Ondanks de lockdown ‘moesten’ wij toch even gaan wandelen. Geen straf natuurlijk. Na heel veel regen afgelopen maand (en het is nog niet eens moesson) is het nu heerlijk weer. En door die regen is het prachtig groen overal.

Openluchtmuseum

Dus wij langs achterafweggetjes (wel mondkapjes op natuurlijk) een lekker stuk gewandeld. Ook al wonen we nu al ruim twee jaar in Thecho, het blijft af en toe net een openluchtmuseum. Op het land zijn vrouwen en nu ook mannen aan het werk. Graan snijden, drogen, en de korrels eruitslaan. Nee, geen machines. Vrouwen die grote balen gesneden gras op hun rug dragen, voor hun beesten. Kinderen die hangen op een werkloze vrachtkar.

We maken een praatje met een half dronken Nepalees terwijl een paar anderen er geamuseerd bij staan. Waarom zijn jullie nog hier? Is het niet veel beter in je eigen land? We lopen langs prachtige bloemen, een tempeltje in aanbouw, de steenfabrieken in de Nakkhu-vallei en het stinkende karkas van een onherkenbaar dier. De mensen hier hebben iets minder last van de lockdown: ze verbouwen hun eigen eten.

Versierd

Als we tegen de schemering ons paadje weer inlopen zien we een groep buurvrouwen bij elkaar zitten. Ze lijken nogal geanimeerd en lachen als we eraan komen. “Trouwdag?” vraagt er één. Hoe raadt ze dat nou? We kijken naar ons huis. Hé, lichtjes aan het balkon! “Jilliemillie!” lacht een ander buurvrouw. Ja inderdaad. Alles is versierd, en er hangen grote rode harten aan de boom en ballustrade. Dan zien we Ezra lopen op het balkon. Even met de ogen knipperen… hij is in pak! En dan Dineke, onze Nederlandse vriendin die 100 meter verderop woont.

Welkom

We lopen de buitentrap op. Bij de voordeur worden we plechtig welkom geheten. Imre in een mooie jurk. Jaïr in blouse. En Ezra dus tiptop in z’n pak voor het schoolfeest dat niet doorgaat. Geweldig! En ook wij moeten eraan geloven: Imre heeft kleren voor ons uitgezocht: omkleden aub!

Als we er netjes genoeg uitzien, is het inmiddels donker. En de timing is perfect. We worden naar boven gebracht, en als we het balkon oplopen, komen we in een sprookje terecht: alles is versierd, kaarsjes, lichtjes, hartjes… en middenin staat een mooi gedekte tafel met twee stoelen.

Of we willen gaan zitten? Nou, reken maar! We krijgen het menu, en onze obers vragen of we wat willen drinken. Ze hebben zelfs Heineken! En daarna volgt een heerlijk driegangenmenu, terwijl Marco Borsato en andere Nederlandse muziek uit een speaker zoemt in het open raam.

 

In de etalage

Het moet een bijzonder gezicht zijn voor de buren, en de mensen die op het pad langslopen, zo’n romantisch verlicht balkon dat je van drie kanten kunt zien. Helemaal als af en toe de stroom in de buurt uitvalt, terwijl Ezra heeft gezorgd dat de lichtjes zijn aangesloten op onze noodvoeding. “Happy birthday” roept een meisje van een stuk verderop naar boven.

En wat een zegen dat het weer zo meewerkt: droog, bijna windstil, fantastisch.

Is het niet geweldig? Dankzij onze kanjers (en natuurlijk hulp en coaching van Dineke) hebben we echt een geweldige avond! We kijken al bijna uit naar over 20 jaar 😉