16 mei
  • By arnoenina

16 mei: Rumoerig

Het is deze dagen wat onrustig in en rond ons dorp Thecho. En dat is best opvallend, want Nepalezen zijn meestal gelaten onder allerlei omstandigheden.

“Ké garné” is het motto hier, wat zoiets betekent als “wat kun je eraan doen”. Politiek, corruptie, onrecht, stakingen, ongelukken, rampen. Ach ja, “ké garné”.

Zat

Maar soms zijn ook Nepalezen iets heel, heel erg zat en gebeurt er opeens iets. Zoals nu: boosheid over de staat van de weg die vanaf Kathmandu omhoog naar ons dorp en verder loopt. Nou ja, “weg”… De weg is grotendeels verdwenen, het is vooral een prachtige collectie scheuren, stenen, kuilen en gaten in alle soorten en maten.

De ‘Kanti Highway’, de hoofdweg naar onder andere ons dorp.

Dramatisch om overheen te rijden, funest voor je vervoermiddel, en onveilig omdat iedereen heen en weer slingert. Afgelopen week nog werd een collega van z’n fiets gesmakt door een slingerende motor. Als het droog is een enorme bron van stof en zand, heel fijn voor alle winkeltjes en kraampjes langs de weg. Als het nat is een modderpoel met onzichtbare gaten waar je opeens met je wiel of been in verdwijnt.

Dus vanaf maandag is de weg dicht, op slot. Blokkades van bamboestokken en vriendelijk lachende boze mensen. Een jaar geleden waren er lokale verkiezingen en was er hoop dat de nieuwe vertegenwoordigers beter zouden zijn dan hun voorgangers. Maar het maanlandschap is er alleen maar slechter op geworen. En de moesson komt eraan, waarin weer van alles weg zal spoelen.

Dinsdag kwamen we terug van onze conferentie, maar het laatste stuk moesten we lopen. De buschauffeur durfde niet in de buurt van de blokkade te komen: hij zou niet de eerste zijn die met stenen bekogeld wordt.

Blokkade in Thecho. Een touwtje is hier genoeg.

Vooruit

Met de fiets mag ik er langs. Wel zelf tillen. Met iets zonder een motor blijf je voor een Nepalees toch een soort voetganger, een tweederangs verkeersdeelnemer. Als Ina heel lief lacht gaat de bamboestok ook nog net opzij voor haar stille electrische scooter. Heeft-ie eigenlijk wel een motor?

Lopen dus! Ook de school is alleen lopend bereikbaar.

Politieagenten staan bij de blokkades en kijken ernaar. Legaal, zo’n blokkade? Nee. Maar “ké garné”, ook voor hen. En ach, waarschijnlijk hebben ze zelf net zoveel last van deze hindernisbaan als de demonstranten.

Dorpen hieromheen haken inmiddels ook aan. Gistermorgen fietste ik naar beneden richting kantoor en werd er in het volgende dorp net een barricade neergezet. Maar er kwamen ook twee enorme Indiase trucks omhoog aanrijden. Veel te groot en te zwaar voor de smalle weg, en een belangrijke reden voor de conditie van de weg. Even dacht ik te blijven kijken wie er zou winnen, maar ik besloot toch maar door te fietsen.

Na een paar dagen zonder toezeggingen van de lokale overheid werd het gisteravond wat luidruchtiger. Tijdens het avondeten hoorden we een demonstratie op een kruispunt in de buurt. Misschien naast het huis van een lokale politicus?

Ontploffing

En toen opeens om half acht trilde het huis en was er een enorme explosie buiten. Met daarna een enorm gegil. Toen we uit het raam keken zagen we een grote vuurbal achter wat huizen die snel groter werd. Oei, wat is dat? Een vliegtuig? Een bomaanslag? We gingen snel naar het dak of we iets meer konden zien. Iets verderop in de bazaar (het centrum van ons dorp) leek een enorme brand te woeden. Een rode gloed boven de daken, en in de schemer zagen we rookwolken die als een wervelstorm tekeer gingen.

Vrienden van ons wonen daar in de buurt, en zoals in elke bazaar wonen mensen daar boven op elkaar. Het zag er verschikkelijk uit. Zeker toen er een grote flits gevolgd door een tweede ontploffing kwam. Gasflessen misschien?

Dankzij de app wisten we al snel dat alle bekenden veilig waren, en het een brand in een houtfabriek was. Dat wil wel branden… Tot onze verbazing kwam er al na een minuut of 10 een klepperende brandweerwagen aanhobbelen. Inderdaad, over die kuilenverzameling. Een een poosje later nog één.

Wat er precies gebeurd was weten we niet, maar het aantal slachtoffers lijkt gelukkig mee te vallen, al reden de ambulances af en aan. Maar met het geluid van de knallen en het gegil nog in onze oren was het toch niet zo makkelijk slapen.