16 mei
  • By arnoenina

16 mei 2021: I can’t breathe

Je hebt het ongetwijfeld gezien en gelezen: na India zorgt de tweede golf COVID nu ook in Nepal voor een vloedgolf van ellende. De tweede golf COVID is veel zwaarder dan de eerste.

Patiënten krijgen zuurstof op de vloer wan een wachtkamer. (Foto: The Guardian)

De beelden zeggen genoeg. Overvolle ziekenhuizen, mensen die op straat wachten met doodzieke familieleden om toegelaten te worden. Mensen die wanhopig op de zwarte markt zoeken naar een halfvolle fles zuurstof. Trucks met lege flessen in de rij voor navulling. Op volle toeren draaiende crematoria langs de heilige rivieren, dag en nacht, waar overledenen niet de normale voor Hindu’s onnoemlijk belangrijke rituelen krijgen door hun familie, maar worden gecremeerd in lijkzakken door personeel.

Geen verrassing

Dat de besmettingen nu zo snel gaan is eigenlijk geen verrassing. Ook in de 8 maanden lockdown die we eerder in Nepal meemaakten hielden maar weinig mensen zich aan de maatregelen.

De huidige golf in Nepal is veel heftiger dan de eerste. (Bron: worldometers.info)

Onwetendheid over hoe virussen werken, veel onzin over hoe je corona kunt voorkomen, ontkenning, maar ook de noodzaak om rijst op het bord van je familie te brengen, en je dus niet binnen kunt blijven niks doen. En na de beëindiging van de eerste lockdown ging het leven verder alsof er geen corona bestond.

 

Leiderschap

Wat het zo schrijnend maakt, is het gebrek aan voorbereiding en leiding. Terwijl het land meer dan ooit behoefte heeft aan leiderschap, is de grootste regeringspartij al maanden verwikkeld in een tumultueuze machtsstrijd, waarbij beide kampen mensen uit heel Nepal naar Kathmandu lieten komen voor massabijeenkomsten.

Zuurstof is kostbaar. Bewaking bij een hervulcentrale. (Foto: Kathmandu Post)

Net als in India meldde de Nepalese premier een paar maanden geleden zelfvoldaan dat COVID was overwonnen, terwijl de experts waarschuwden voor vandaag. Afgelopen vrijdag werd hij opnieuw beëdigd, maar liet hij de belofte zich toe te wijden aan het dienen van de bevolking weg uit de ambtseed. Terwijl mensen op straat doodgaan, vertelt de premier dat er genoeg bedden zijn. Dat klopt alleen voor mensen met voldoende connecties, maar niet voor het gewone volk, zo reageren Nepalese media.

Dat horen we terug van vrienden en collega’s. Te weinig plek, te weinig zorg, te weinig zuurstof. Het verlies van familie en bekenden. Vaders, moeders, kinderen. In tegenstelling tot de eerste golf nu juist veel jonge mensen. Ook veel kerkleiders zijn ziek (er gaat een gebedslijst rond waar meer dan 100 zieke pastors op staan), en kerken kunnen weinig tot niets doen. En er is nog nauwelijks een start gemaakt met vaccinatie.

In de rij voor het hervullen van zuurstofflessen. (foto: Kathmandu Post)

Vertekende cijfers

Met 29 miljoen inwoners is Nepal een dorp vergeleken met de 1.380.000.000 Indiërs, maar procentueel is Nepal inmiddels India voorbij als het gaat om het aantal besmettingen en slachtoffers.

Maar cijfers vertellen lang niet het hele verhaal: de meeste mensen worden niet getest, en er wordt vooral in de Kathmandu-vallei getest, waar 10% van de bevolking woont. Van de mensen die getest worden is bijna de helft (!) positief. Dat verbaast ons niet helemaal, Jaïr vertelde al van de urenlange opeengepakte wachtrijen bij de testlokaties…

De crematoria zijn veel drukker dan de officiële sterftecijfers doen vermoeden, maar veel doden worden niet geteld als corona-slachtoffers, omdat de doodsoorzaak onbekend is.

Schaamte

Er is ook veel schaamte over corona. Een oudere collega is ernstig ziek, met symptomen van corona. Maar volgens hem is het typhoid (buiktyfus), dus slikt hij daar medicijnen voor. Hij laat zich zeker niet testen. Een meeting met een andere organisatie werd de avond ervoor afgezegd omdat ze een ‘bedrijfsjubileum’ bleken te hebben. Een collega kwam erachter dat één van hun stafleden positief getest was, blijkbaar was dat slecht voor de reputatie…

UMN-ziekenhuizen

De zuurstofcentrale in Okhaldhunga. Van levensbelang, helemaal nu.

Onze twee ziekenhuizen liggen ver van Kathmandu en zijn zoveel mogelijk voorbereid. Het goede nieuws is dat beide ziekenhuizen de afgelopen jaren een eigen zuurstofcentrale hebben gekregen (die in Okhaldhunga was net op tijd weer gerepareerd na een storing). Dat betekent momenteel genoeg zuurstof voor de ziekenhuizen zelf, maar we proberen ook de medische posten in de wijde omtrek te voorzien. (Zie ook de actievideo onder aan de pagina.)

Ook is alle staf intussen gevaccineerd. Dat zorgt voor voor minder zieke medewerkers (sommigen krijgen alsnog corona, maar veel milder), maar ook minder angst bij patiënten en familieleden die bang zijn voor besmetting.

Het zijn maar druppels natuurlijk: in Okhaldhunga zijn officieel 50 bedden (in de praktijk 100), in Tansen officieel 165. Veel te weinig voor de nood. Maar levensreddend voor sommigen, juist voor de overwegend straatarme bevolking.

 

Everest Base Camp, een paar dagen geleden (foto: Nepali Times)

Everest

Intussen beklimt dit jaar een recordaantal welvarenden Mt Everest. Die allemaal 50.000 dollar neerleggen voor een klimvergunning, een welkome aanvulling voor de schatkist.

Met zuurstofflessen naar de top van de wereld, om daarna terug te keren naar straten en dorpen waar honderden mensen liggen te creperen bij gebrek aan zuurstof. “I can’t breathe” heeft een nieuwe bijklank gekregen.

Hoop?

Het is soms moeilijk om hoopvol te zijn. Zoveel van het harde werk lijkt weer in te storten. De wereld is krom en oneerlijk, en daar zijn wij ook deel van. Al zouden we graag weer teruggaan naar Nepal, wij zitten nu veilig in Nederland, met meer dan genoeg eten, en bereikbare zorg om de hoek. Dat terwijl buren en collega’s in angst zitten en afwachten wat de volgende naam is van een overleden dierbare of kennis.

We geloven ook niet dat ménsen uiteindelijk de hoop van de wereld zijn, maar God. Dan blijven er veel vragen, onrust en verontwaardiging over, maar mogen we ook vertrouwen dat hij de ‘druppels’ die we in zijn naam mogen doen, gebruikt. Dan bidden we voor elkaar, en kijken we uit naar het definitieve einde van ziekte en onrecht, op Gods tijd.


Via deze korte video proberen we extra zuurstof aan te schaffen voor onze ziekenhuizen en hun omgeving.