14 mei
  • By arnoenina

14 mei: Conferentie als trektocht

Vanmiddag kwamen we terug van onze UMN-conferentie. Dit keer een beetje anders dan anders: dit jaar waren we samen met ons ‘zusje’, the International Nepal Fellowship, INF. Een organisatie die soortgelijk werk doet als wij, waarmee we veel samenwerken en waarin we veel vrienden en bekenden hebben.

‘Samen’ zorgde er ook voor dat we wat meer budget hadden voor een goed programma. Want een goed programma hadden we! Onze sprekers waren Andy & Emma Dipper, die momenteel de leiding hebben op All Nations Christian College in de UK. Inderdaad, waar wij ook onze training hebben gevolgd.

Met zelf een enorme ervaring in missionair werk (oa in Afghanistan én Nepal) inclusief heel veel tegenslagen, moeite en teleurstelling namen ze ons figuurlijk mee op een ‘trekking’, een wandeling in de bergen.

Missie als trekking

Een wandeling die je goed voorbereid. Waarbij je van tevoren nadenkt waar je heen gaat, en via welke route. Waarbij je bedenkt wat voor bagage en hulpmiddelen je nodig hebt. Waar je met enthousiasme, energie en visie aan begint.

De ‘foothills’, de rijen heuvel voordat je de sneeuwbergen bereikt.

En waarin je tijdens het wandelen de realiteit tegenkomt. De ‘foothills’, de lagere heuvels die voor de echte bergen liggen, ontnemen je het zicht op je doel. En kunnen zelf grote obstakels zijn. En ze houden maar niet op: reeks achter reeks, na elke heuvelkam volgt een volgende.

Wolken en mist ontnemen je regelmatig het zicht en het gevoel van controle. Isoleren je soms van je omgeving. Kunnen je zicht op elkaar, je doel en op God belemmeren. Een aardverschuiving of sneeuw zorgt dat de route die je bedacht had geblokkeerd is.

(H)erkenning

Een realiteit die voor veel mensen in de zaal heel herkenbaar is. En ja, ook voor ons. In vaste groepjes delen we onze verhalen en ervaringen, bemoedigingen en bidden we voor elkaar. Onzekerheid over visa, financien, gezondheid. Verwarring over koers, verschil in visie, cultuurverschillen. Frustratie over collega’s, support, tegenwerking, het land waarin je leeft. Een kleine enquete liet zien dat de helft van de UMN-ers en INF-ers aan de risico-kant van stress zit.

Maar ook om te delen wat God in onze levens gedaan heeft en doet. Dat wij niet op de troon zitten, en het werk niet van ons afhangt. Dat als deuren dichtgaan, vaak andere deuren opengaan. Een nieuwe route ons weer op andere plekken en andere ontmoetingen brengt. Dat je je weer realiseert dat het zijn missie is, en niet de onze. Dan krijgen we weer zicht op wie Hij is, en wie wij zelf zijn. Op onze bestemming.

Kids

Intussen hadden de kinderen ook een prima tijd. Heel veel vriendjes en vriendinnetjes! Sommigen zien ze elke dag op school, anderen één keer per jaar op deze conferentie. Een eigen programma, en tussendoor veel vrije tijd.

Mét een zwembad, hoe lekker met 35 graden!