12 feb
  • By arnoenina

12 feb 2020: Omver gereden

Wat een schrik. Voordat je het je realiseert lig je op de grond naast je scooter. Door een andere scooter die nog even op z’n Nepalees wil inhalen, en nog even probeert een kleine Nepalese truck te ontwijken, waardoor hij mij van de weg af rijdt.

Ik was met Valerie, een vriendin naar Thamel geweest, de toeristenwijk, om wat winterkleding te kopen. Vanaf Valeries huis rij ik in de loop van de middag weer terug naar huis om Imre op te pikken van school. De normale weg naar boven (naar ons dorp) ligt overhoop, dus ik neem een andere weg. Die is nog smaller, maar daar kun je tenminste op rijden.

Op een gegeven moment haalt een jongeman op een scooter mij in. Maar dat past eigenlijk niet: vanaf de andere kant komt een kleine truck aangereden. Dus hij snijdt me af en raakt me. Voor ik het weet lig ik met m’n scooter op straat.

Snelle hulp

Pijn. Ik bloed, m’n knie doet zeer, m’n kleren kapot. M’n gezicht is open, ook al had ik m’n helm op. Gelukkig helpen mensen me gelijk. Een man wil me helpen met iemand bellen, en ziet dat ik een ouder van KISC (de school) ben. Zijn vrouw werkt daar ook en wordt gelijk gebeld. Ik bel James, een goede vriend. Arno is weg… Iemand regelt een taxi. Iemand zorgt voor m’n scooter en spullen. De boosdoener is inmiddels weer weggereden. Helaas.

In het ziekenhuisje verderop een scan. Gelukkig is alles nog heel, niks gebroken. Ook m’n rug is in orde. Dankbaar voor dat! M’n gekneusde gezicht krijgt vier hechtingen, en m’n knie ingepakt. Intussen ben ik daar niet alleen: vriendin (en nurse) Sandra is er snel, net als onze medische contactpersoon. En nog een aantal anderen… Geweldig, lieve mensen, goeie zorgen.

Logeren

Die nacht kunnen we bij vrienden James & Sandra bivakkeren, niet ver bij ons eigen huis vandaan. Ezra heeft thuis al zonder vragen de meest nodige spullen ingepakt (wat een held). “Ik kon je e-reader niet vinden mam.” Schatje. En hij gaat ook nog maar even zelf naar de informatie-avond op school over studiekeuze voor volgend jaar.

Weer thuis

De volgende dag weer terug naar ons eigen huis. Met krukken, voorzichtig en pijnlijk. Onze hulp heeft boodschappen gedaan en gekookt. Een dip na alle emoties, maar dankbaar en blij dat het niet erger is. Wel heel vervelend natuurlijk, helemaal nu Arno in Duitsland zit.