09 okt
  • By arnoenina

09 okt 2020: Weekje ziekenhuis

Nu de lockdown wat is verlicht kunnen we weer een beetje reizen. Ook voor mij de kans om wat achterstallig werk in te halen!

Twee weken geleden zijn onze UMN projectmedewerkers weer afgereisd naar hun projectlokaties. Deze week nam ik met twee collega’s de gelegenheid te baat om een voor maart gepland bezoek in te halen.

De rit ging naar ons UMN-ziekenhuis in Okhaldhunga, waar ik in 2018 voor de eerste keer was. Ruim 200 kilometer naar het oosten, naar het gebied net onder de Everest-regio. Met 8 uurtjes rijden was de reis voorspoedig: er was een aantal aardverschuivingen geweest, maar daar konden we langs. De bruggen die 2,5 jaar geleden half af waren, bleken nog steeds half af. Dus hobbelen door rivierbeddingen, met de assen door de plassen.

Nieuw elan

Directeur Yub Raj (links) en collega’s Peter en Rabbi.

Sinds een jaar heeft het ‘Okhaldhunga Community Hospital’ een nieuwe directeur. Het vertrek van de vorige directeur was niet vlekkeloos, en er zijn een heel aantal punten waar het ziekenhuis mee aan de slag moet/wil. Ook niet zo gek trouwens voor een medische post die sinds de start in 1962 gestaag gegroeid is, en inmiddels bijna 100 patiënten in opname heeft per dag. Maar dan met officieel maar 50 bedden.

Yub Raj, de nieuwe directeur, is een hele rustige man, maar vol energie, passie en ideeën. Zijn gezin in Kathmandu ziet hij maar weinig. Dat is de vreemde situatie van veel UMN-collega’s: zij en hun gezinnen brengen soms grote offers als het gaat om gescheiden zijn, maar er zijn vaak geen betere oplossingen als we het werk willen doen waarvoor we ons als organisatie geroepen weten.

Oase

Het hoofdgebouw van Okhaldhunga Community Hospital.

Dit ziekenhuis is een oase. Niemand wordt hier geweigerd en iedereen met respect behandeld, een groot verschil met veel andere ziekenhuizen, zoals een overheidsziekenhuis dat hier een poosje geleden niet ver vandaan is geopend.

Dat, samen met een focus op echt goede zorg en persoonlijke aandacht (ook niet standaard in Nepal, en zeker niet in een afgelegen gebied als dit) maakt dat jaarlijks tienduizenden mensen uit de wijde omtrek soms dagenlang onderweg zijn om hier zorg te krijgen. Waarbij de allerarmsten gratis zorg ontvangen.

Hospital Management

Eén van de registers in het lab, waarin testresultaten worden bijgehouden.

Eén van de dingen waar Yub Raj (en de UMN ziekenhuizen) mee worstelt is het bijhouden van patiëntinformatie. Vrijwel alles gaat nog op papier en in logboeken. We bezoeken bijvoorbeeld het lab, waar 9 verschillende testen worden gedaan, van röntgen tot bloed. Er liggen 9 dikke schriften waar met pen de namen van de patiënten en testresultaten worden opgeschreven. De artsen krijgen meest een met de hand ingevuld papiertje met de resultaten. Veel schrijfwerk, foutgevoelig, en moeilijk terugvindbaar.

Daarbij komt dat er sinds kort een soort volksverzekering is gestart door de Nepalese overheid (een belangrijke stap, maar helaas nog lang niet voor iedereen). Bijna de helft van de behandelingen valt onder die verzekering, waarvoor de patiënt niet hoeft te betalen als ze nog tegoed hebben op hun verzekering. Dat betekent dat het ziekenhuis dit moet checken, en vervolgens claimen. Een heel proces, wat niet makkelijk is met stapels papier. In een kamer liggen dikke stapels papier, 3 maanden en miljoenen roepies nog te claimen behandelingen die nog geclaimd moeten worden. Geen kortsluiting of open vuur hier aub…

Al met al een goede ontwikkeling om zorg bereikbaarder te maken voor veel Nepalezen, maar wel iets dat op orde moet zijn, anders draait het ziekenhuis zelf voor de kosten op, en daar is echt geen budget voor. Dus heeft Yub Raj gevraagd of we kunnen helpen met een systeem om al deze patiënt-informatie te organiseren en digitaliseren.

We hebben hier wel het één en ander via mail voor voorbereid, maar dit is Azië: er gebeurt pas echt wat als je bij elkaar in een ruimte bent. Met maskers en op afstand natuurlijk. Yub Raj heeft deze week een groot deel van zijn agenda leeggemaakt om ons langs de verschillende afdelingen te loodsen, zodat we kunnen zien wat er gebeurt, welke informatie er verzameld en benodigd is, wat er goed loopt, en welke knelpunten er zijn.

Zuurstof

Een tekort aan staf is ook een ding. Er zijn al nauwelijks genoeg zorgmedewerkers, laat staan technisch personeel. Zo was ik in 2018 bij de toen net nieuwe zuurstofcentrale, die zuurstof levert aan het ziekenhuis, maar ook aan medische posten in de wijde omgeving.

Uitgerekend met snelstijgende besmettingen begaf de installatie het vorige maand. Een combinatie van gebrek aan technisch personeel, onderdelen en lockdown zorgde ervoor dat de oorzaak pas laat duidelijk was, en pas drie dagen voordat we kwamen de installatie kon worden gerepareerd. Gelukkig was de voorraad zuurstof nét toereikend geweest: de dag na reparatie lagen er 7 mensen (inclusief 2 baby’s) aan het ‘nieuwe’ zuurstof.

De (zeker in deze tijd) levensreddende zuurstofvoorziening.

COVID

Werk aan de winkel dus. Maar ook gaaf om weer even dicht bij het werk te zijn. Helemaal in corona-tijd.

Dokter John (een Australische collega) vertelt over hoe de COVID-afdeling in een paar dagen werd opgezet. En hoe pasgeleden een verstrenging van de lockdown ervoor zorgde dat een familie van 23 opeens met z’n allen in de isolatie terecht kwam, inclusief een hoogzwangere vrouw. Die diezelfde nacht nog beviel van een gezonde kleine, in een ad hoc opgezette kraamkamer in de isolatie.

Corona-protocol: wachten in vakjes bij de intake.

Uitdagingen, zeker als het gaat om hygiëne en toch ook privacy. Maar ook genoeg dingen om dankbaar voor te zijn. “Service to people, glory to God.”

Eenmaal terug thuis volgens de UMN-richtlijnen eerst in zelf-isolatie. Maar genoeg om mee aan de slag te gaan vanaf mijn kleine bureautje!

 


Video-impressie van mijn bezoek aan Okhaldhunga in 2018.

Click here for English version.