06 jun
  • By arnoenina

06 jun 2020: Lockdown blues

We zijn nu bijna 11 weken in lockdown, en om eerlijk te zijn, het wordt er niet makkelijker op.

Natuurlijk, we hebben genoeg te eten, een goed huis, en redelijk vaak elektriciteit en internet. Jaïr, Ezra en Imre hebben online school en hebben devices waarop ze kunnen werken, en om ons heen is de wereld stil en groen. Dus we mogen niet klagen toch?

En dat is allemaal helemaal waar, we voelen ons bevoordeeld vergeleken met zoveel andere mensen hier en in de rest van de wereld. Tegelijk moeten we ook eerlijk zijn dat 10 weken in huis z’n impact heeft.

Lastig focussen

Voor Ezra is online school en focussen niet zo makkelijk, net als bijhouden welk huiswerk wanneer klaar moet zijn. Dat kost vooral Ina veel energie, met steeds meekijken en mailtjes langs zien komen over gemiste deadlines… En voor Ezra zelf ook frustrerend en soms ontmoedigend. En dan vertrok afgelopen week ook nog z’n beste vriend George, die (gepland) terugkeert naar Australië met een evacuatievlucht (dat was dan weer niet gepland).

Alles op afstand

Online school, maar wel ‘crazy hair day’: gekke kapsels!

Imre mist haar schoolvriendinnen heel erg. Ze gamet en chat veel online met ze, maar dat is natuurlijk geen echte vervanging. En ze baalt ontzettend dat haar afscheid van de ‘primary’ (de basisschool) grotendeels in het water valt, met alle leuke en plechtige evenementen daaromheen. En het is gewoon hartstikke spannend om zometeen (ooit) opeens in ‘secondary’ verder te gaan, zonder normale voorbereiding. Helemaal als beginnende puber. Dus je kunt je voorstellen hoe de emoties heen en weer vliegen!

Wat wel heel leuk is, is dat ze nu online jazzdance en art classes volgt, waarmee ze twee keer per week een uitlaatklep heeft. Lekker even creatief bezig zijn, en bewegen voor de laptop.

Geen fysio

Ina heeft behoorlijk wat last van haar rug. Ze was lekker bezig, tot haar scooterongeluk half februari. Toen moest ze eerst herstellen, en toen ze weer zo’n beetje kon beginnen met fysio begon de lockdown. Er zit iets scheef, maar ze kan momenteel niet naar een fysio. Ze is so wie so al iemand die er regelmatig even ‘uit’ moet, dus dat batterijtje laadt nu ook niet zo goed op.

Zomer

Daarnaast was het plan om in de schoolvakantie (half juni) naar Nederland te vliegen. Iets waar we allemaal naar uitkeken. Opa’s en oma’s weer zien, lekker Nederlands eten, vriendjes zien. Met Jaïr open dagen bezoeken voor vervolgonderwijs, Arno een training in Duitsland. En dan alles een stukje relaxter dan vorig jaar, want dat was achteraf een veel te vol verlof, waar we bijna burned out van terugkwamen. Maar dat plan zit dus nu in de koelkast, en afhankelijk van hoe het de komende tijd gaat, misschien wel in de ijskast.

Dat is een teleurstelling, zeker als de moesson voor de deur staat en een zomervakantie binnen een niet zo aantrekkelijk idee is. En we natuurlijk ook horen dat in veel landen maatregelen versoepeld worden, terwijl in Nepal het aantal besmettingen nu snel toeneemt. Net als de ontevredenheid over dat de overheid de lockdown als een oplossing ziet, in plaats van een periode om voorbereidingen te treffen voor een ‘leven met corona’. De spanning loopt op lezen we in de media, met zelfs ongeregeldheden in de stad, niet zo gebruikelijk met de vaak ‘lijdzame’ Nepalese bevolking.

Thuiskapster… met Donald Duck!

Improviseren

Toch proberen we ook creatief met elkaar te zijn, improviseren is ook leuk. Ina is flink aan het bakken, en nieuwe manieren aan het vinden om glutenvrij te bakken. De kappersschaar is weer uit de tas gehaald, en om de huur en boodschappen te betalen rijden we regelmatig naar beneden om te kijken of er een geldautomaat is die toevallig wat roepies wil uitspugen vandaag (meestal niet). Wel lief lachen en een praatje maken bij de checkpoints…

Vergrootglas

We liggen als buitenlanders ook onder een vergrootglas. Onze buurtgenoten houden zich niet zo erg aan de regels. Om niet helemaal gek te worden zien wij ook wel eens andere mensen, maar je hebt toch steeds in je achterhoofd dat iedereen ziet wat we doen. En als er iets gebeurt spelen anti-buitenlander sentimenten zomaar op.

Waar we kunnen, helpen we wat. Sommige Nepalese vrienden hebben het echt zwaar, zonder inkomen. We lezen dat op veel plekken in Nepal mensen honger lijden, en waarschijnlijk overlijden er veel meer mensen aan de gevolgen van de lockdown dan aan het virus zelf. Maar heel veel kunnen we niet doen.