02 mrt
  • By arnoenina

02 mar: Arno weer terug

Gisteren landde ik weer in Kathmandu, na 6 weken Berlijn. Ik spreek nog net geen Duits 🙂

Een voorjaarszonnetje, de bergen verstopt achter wolken, de bekende silhouetten van de bebouwing achter het vliegveld. Ik loop het vertrouwde loopje vanaf de vliegtuigtrap naar de aankomsthal van het kleine vliegveld. Hé, dat is nieuw. Borden met waarschuwingen over het coronavirus. Iemand in uniform vraagt waar ik vandaan kom. “Uit Duitsland? Loop maar door.” Geen test nog.

Bij de visa-aanvraag staan lange rijen, in de aankomsthal is het een mierenhoop en vechten mensen bijna om karretjes. ‘Visit Nepal 2020’ is de campagne om meer toeristen naar ons prachtige bergland te lokken, maar de infrastructuur is er nog lang niet klaar voor. Ik spreek wat Nederlandse toeristen die staan te wachten. Ik ben benieuwd of hun collega’s over een paar weken ook het land nog in kunnen.

Neder-break

En zo ben ik ineens weer terug. Na de selectie in Berlijn eind januari ben ik heerlijk een paar dagen in Nederland geweest. Gezellig even bij m’n ouders, wandelen, op bezoek bij schoonouders, bij broer Sander en schoonzus Elje, een aantal afspraken, glutenvrij eten inslaan voor Imre, een beetje in de tuin klussen… Maar ook UMN gaat door, dus ook heel wat uurtjes achter de laptop en Skype.

Coaching

Toen weer terug naar Berlijn. Eerst een paar dagen persoonlijke coaching, onderdeel van de voorbereiding. Wat een luxe, om de gelegenheid te hebben om één op één te reflecteren en wat bagage te krijgen over verschillende onderwerpen. Stress management, gender, persoonlijke ontwikkeling… Na drie dagen zat m’n koppie wel stampvol.

Mix

En toen begon direct daarna het ‘Ausreiseseminar’ van Bread for the World. Een soort voorbereidingsprogramma voor mensen die nieuwe partners zijn bij BftW. Verplicht onderdeel, ook voor mensen die al in het veld zijn. Ik was benieuwd hoe ‘nieuw’ dit zou zijn na 4,5 jaar Nepal en eerdere voorbereidingsprogramma’s.

De groep van 12 deelnemers was erg gemixt qua nationaliteit, leeftijd, en achtergrond. Met nog een paar anderen die ook al ervaring hadden, dus dat was interessant. Inclusief een Nederlands/Filipijns echtpaar, gezellig!

In 2,5 week kwam er van alles aan bod: eerste hulp en gezond blijven op locatie, verzekering, corruptie, beleid voor kinderbescherming, samenwerken met de lokale kerk, rapportage, politiek. Maar ook kennismaken met de organisatie BftW en een heleboel medewerkers. Naast het ondersteunen en uitzenden van mensen omvat de bredere organisatie ook de diakonie van de Duitse Protestantse Kerk en de noodhulporganisatie.

Update over de gezondheidssituatie in Nepal.

Een heleboel informatie en nieuwe gezichten, nieuwe perspectieven en connecties. Een goed georganiseerd seminar, inclusief vertaling voor de niet-zoveel-Duits sprekenden zoals ik. En tussendoor ook een hele stapel papierwerk, alles zeer ‘gründig’!

En het werd afgesloten met een sobere, maar mooie uitzegening in de kapelruimte.

 

Tussendoor

En tussendoor gebeurde er ook nog van alles. Vooral natuurlijk Ina’s ongeluk, op de eerste dag van dit programma. Direct de gedachte: moet ik terugvliegen? Dankbaar dat het (hoe vervelend en schrikken ook) niet erger was, en voor de community om ons heen die dan voor zoveel dingen zorgt.

Bezoek

En leuker: mijn broertjes Sander en Wilco kwamen ook nog een weekendje naar Berlijn. Helemaal gezellig! Sightseeing, samen Berliner Currywurst eten, een biertje drinken en bijpraten, erg leuk.

Kortom, een intensieve periode. Voor mij, maar natuurlijk ook voor Ina, Jair, Ezra en Imre. Die kwamen vandaag terug van een conferentie in Pokhara, dus heerlijk om elkaar weer te zien en een échte knuffel te kunnen geven, in plaats van via whatsapp!

En daarna helaas direct door: morgen start alweer een training bij UMN. Die jetlag moet nog maar even wachten…