01 okt
  • By arnoenina

01 okt: Rennen voor GGZ

Deze dinsdagochtend niet op kantoor, maar al vroeg op een veld in Lalitpur. Met een heleboel UMN collega’s en andere deelnemers warmen we ons op voor de eerste ‘Run for Mental Health’: een hardloop (en wandel) wedstrijd om aandacht te vragen voor geestelijke gezondheid in Nepal.

Doodsoorzaak #1

Dat is één van onze werkgebieden, en hard nodig. Over mentale problemen en depressie is nog heel weinig kennis in Nepal, maar het is vooral ook een onderwerp waar niet over gepraat wordt. Wat je niet ziet bestaat niet…

Vooral onder jonge vrouwen is zelfmoord daarom doodsoorzaak nummer één. We hebben helaas al van een aantal gevallen in onze omgeving gehoord. En gezien de omstandigheden waarin veel meisjes en vrouwen leven, is het veel voorkomen van depressies geen wonder.

Voorlichting

We werken vooral aan voorlichting en het bespreekbaar maken van het onderwerp, zoals in vrouwengroepen. Hier en daar krijgt geestelijke gezondheid een plekje in de zorg van sommige instanties, maar voor de meeste artsen en ziekenhuizen is het onbekend terrein, en zeker buiten Kathmandu staat geestelijke gezondheidszorg echt nog in de kinderschoentjes. Anti-depressiva zijn nog nauwelijks bekend.

Folderen

De run is leuk, 10 kilometer dwars door de stad. Omdat het nog vroeg is, is er nog weinig verkeer (en smog). En overal politie met hele serieuze gezichten om ons door te laten, handig! Onderweg delen collega’s op verschillende plekken folders uit over mental health aan langslopende of nieuwsgierige voorbijgangers.

We rennen vanaf het veld in Jawalakhel (in Patan) langs de Bagmati-rivier met een grote lus naar ons UMN-kantoor in Kathmandu. Het laatste stukje vanaf de rivier nog even klimmen. Toegegeven, een paar jonge pezige Nepalezen hou ik toch net niet bij over de hobbelige wegen, maar ik ben trots op m’n vijfde plek. Wel de snelste UMN-er!

Vlakbij de finish moet ik er nog wel even een sprintje uitgooien, op het laatste moment merk ik dat iemand me heel stilletjes heeft ingehaald tot vlak achter me. Lachend struikelen we de finish over. Jammer joh, nét niet! lach ik naar nummer 6.